Een Oud & Nieuw zonder familie betekent ook een Oud & Nieuw zonder Rondje. Ik schreef er twee jaar geleden om deze tijd al over: wanneer wij de jaarwisseling vieren, is er altijd in dat laatste uur van het jaar Het Rondje. Zittend bij de brandende open haard met een tafel vol lekkernijen in de kring, geven we elk een terugblik op ons jaar. Behalve dus in 2010. Om verschillende redenen was het verstandiger dat ik toch niet meeging naar Frankrijk, en om eveneens verschillende redenen kwamen pap en mam op Oudjaarsdag al terug naar huis. En zo zit ik hier aan het begin van het nieuwe jaar en mis ik dat gevoel van nadenken, terugblikken en vooruitkijken. Gelukkig is er dan altijd nog dit stukje web waar ik mijn gedachten de vrije loop kan laten.

Tweeduizendtien… wat een jaar. Het was me de achtbaanrit wel, zeg. Door m’n agenda, blog en foto’s bladerend zie ik hoeveel hoogtepunten het jaar heeft gekend, en ook wat voor dalen er geweest zijn. Ik hoop dat 2011 wat gelijkmatiger zal zijn. Dat verwacht ik niet met alle veranderingen die me te wachten staan, maar ik hoop het wel. Ik ken natuurlijk de oude spreuk dat er zonder dalen ook geen bergen zijn, maar amehoela. Doe mij dit jaar maar wat minder bergkammen en wat meer glooiende heuvels.

Qua studie was 2010 een masterjaar bomvol metaforen, waarvan ik het de eerste helft zonder mijn semi-Siamese tweelinghelft moest stellen. Gelukkig maakten we dat goed met weekendjes Brussel en Maastricht. En dan dat scriptiemonster. Waarom wilde ik ook alweer drie scripties in drie jaar tijd?! Grom. Het is een flinke en soms erg onplezierige confrontatie met mezelf. Potverdikke, ik had mezelf zó beloofd dat ik deze studie op tijd zou afronden. En ziehier; een heel semester uitloop. Opnieuw de bekende valkuilen van een te groot onderwerp beetpakken en te veel uitstelgedrag vertonen. Leer ik het dan nooit?! Kom op Miep Miek, schouders eronder en gáán.

Qua vriendschappen en contacten was dit jaar ook niet mis, zowel positief als negatief. De ene Eega verhuisde naar het verweggistaanse Alkmaar (boehoe!), terwijl de andere naar Ede is gekomen (woohoo!). De broera-onevenaarbare SWM is me dit jaar nog dierbaarder geworden dan ze al was dankzij vele bioscoopavondjes, lachbuien en emmersessies. Op de VU werden bestaande vriendschappen verdiept en nieuwe aangeknoopt, in mijn kerk raakte ik betrokken bij een paar nieuwe activiteiten, en uit onverwachte hoek leefden later in het jaar een paar oude Journalistiek-contacten weer op. Tot slot leerde ik in het voorjaar de wrange les dat je soms de grootste lol kunt hebben met mensen, maar dat dat geen garantie op succes is wanneer je gaat samenwerken. Het was een harde les die me een paar leuke bekenden heeft gekost, maar wel een waardevolle.

En dan Tim… Als er één centraal onderwerp was dit jaar, dan was het wel mijn geliefde broer, die het zo moeilijk had en heeft. Het vreet in de eerste plaats aan hem, maar ook aan ons. Het heeft me op m’n grondvesten doen schudden, zette bij tijd en wijle mijn hele geloofsleven op de helling. De ene na de andere waaromvraag heb ik kwaad richting de hemel geslingerd. Er zijn weken geweest waarin ik koppig mijn Bijbel potdicht hield en het vertikte om op zondag mooie liedjes te gaan zingen. En toch… Toch kwam rond Kerst de genade dat ik op sommige vragen een antwoord vond. Ik zat deze weken veel in gedachten verzonken – ik ben rond de feestdagen altijd een sentimenteel wicht – en langzaamaan begin ik ietwat helderheid te krijgen. Waarom Tim zo diep zit als-ie zit, waarom God hem niet gewoon met een vingerknip uit die walgelijk donkere put trekt…
Veel ervan heeft met keuzes te maken. Tim kan ervoor kiezen om ‘veilig’ in zijn cocon van ‘zekerheden’ te blijven zitten, of hij kan ervoor kiezen om het diepe in te springen, wetend dat hij door de zure appel heen moet maar er wel beter uitkomt. Ik kan ervoor kiezen om nukkig mijn handen ongevouwen te laten, of ik kan ervoor kiezen om te geloven dat Tim dit alles door moet worstelen juist omdát er een toekomst voor hem klaarligt. Ik wil kiezen voor het laatste; al is het dan van een afstandje, ik wil meebidden en meevechten voor een van de prachtigste mensen die ik ken.

En zo ga ik 2011 in. Een jaar dat meer blanco is dan welk van mijn levensjaren dan ook, omdat er een einde komt aan 22 jaar (!) school- en collegebanken. Allemensen, wat een tijdperk. Ik merk eigenlijk nu pas hoeveel structuur en zekerheid het studentenleven geeft. Semesters, tentamenweken, scriptiemaanden, vakanties… Dat alles is straks foetsie en het leven krijgt een nieuwe dimensie: de arbeidsmarkt. Vandaag is mijn onderzoeksproject aan de VU begonnen (zin in!), morgen heb ik een sollicitatiegesprek en vrijdag mijn voorlaatste, wie weet wel allerlaatste, scriptiegesprek. Wat kijk ik uit naar het moment dat dat boekwerk eindelijk in de brievenbus van de studentenbalie ploft.

Er gaat veel veranderen dit jaar, mits ik natuurlijk gezond mag blijven. Het maakt me des te dankbaarder voor de familie, vrienden, studiegenootjes en buren die me gegeven zijn. De ontelbare koppen koffie, de vele bioscoopavondjes, de weekendjes weg, samen eten en bijkletsen, de klaaguurtjes en emmersessies, de uren in de zon, samen zingen en muziek maken, lange telefoongesprekken die je de rest van de avond een roodgloeiend oor opleveren… wat ben ik rijk met jullie. Jullie zijn fantastisch. Of 2011 nu glooiend of grillig wordt, laat maar komen. Jullie toveren altijd weer mooie momenten tevoorschijn.

“O, trouwens!”
“Ja?”
Ik draaide me op mijn hielen om in het grijzige hoekkantoor op de tiende verdieping.
“Hoe heb je je PartnerPlusPensioen-formulier ingevuld?” De dame van de personeels-
administratie bladerde door mijn zojuist ingeleverde contractformulieren.
“‘Niet van toepassing’,” antwoordde ik. “Het is maar een project van drie maanden.”
“O. Juist, ja. Ehm…” Er verscheen een frons op haar voorhoofd. “Er is namelijk iets mee, met dat formulier.”
“Wat dan?”
“Ben je van plan om hierna ooit nog bij de overheid te gaan werken?”
Nu verscheen er een frons op míjn voorhoofd. “Ik eh… ik heb geen idee. Mijn werkende leven begint pas net, ik kan geen veertig jaar vooruit in de tijd kijken, wel?” Ik deed er een voorzichtig glimlachje bij maar voelde dat dit gesprek niet de goede kant opging.
“Ja, nee, ja, natuurlijk,” klonk de omzichtige reactie. “Weet je, het is zo dat je dat PPP-formulier maar één keer in je leven invult en het is dan geldig voor de rest van je arbeidsleven.”
“Echt waar? Is dat niet erg onhandig?”
“Dat wel, maar het is nu eenmaal zo.”
Het is nu eenmaal zo… O jee, gaan we zo beginnen? Ik voelde in mijn onderbuik een gevoel van irritatie opkomen. Niet jegens de mevrouw van de administratie, maar wel richting de bureaucraat die met deze regel op de proppen was gekomen. Maar omdat ik de laatste niet kende en de eerste op dit moment voor mijn neus had, probeerde ik me in te houden.
“Wel gek dat dat niet op het formulier staat, dan. Zoiets hoort toch in de kleine lettertjes staan?”
“Ehm… Ja, daar heb je eigenlijk wel gelijk in.”
“Dus wat ik nu ingevuld heb, geldt voor de rest van mijn leven en kan ik nooit meer veranderen?”
“We kunnen het nu nog wel aanpassen, als je wilt. Dan draai ik gewoon een nieuw formulier voor je uit.”
“Maar het is nu niet van toepassing. Ik ben niet getrouwd, niet samenwonend…”
“…en, neem me niet kwalijk, ook geen plannen daarvoor in de nabije toekomst? Zie, in dát geval…”
“Nee. Geen plannen,” zei ik nukkig.
“O. Juist. Nou ja, weet je, mocht je situatie veranderen dan kun je later altijd nog particulier bijverzekeren.”

Een beetje beduusd liep ik twee minuten later alsnog het kantoor uit. ‘Niet van toepassing’ stond nog altijd boven mijn PPP-formulier, nadat de administratiemevrouw me verzekerd had dat de meeste onderzoeksassistenten het formulier op die manier invullen en het dus wel goed zou komen. Ja ja…

Bijna veertien jaar was je bij ons. Veertien jaar! Eerst alleen, later samen met Alice, en vijf jaar geleden kwamen de pups erbij. Toen was je al redelijk senior aan het worden, en dat nestje pups op jouw territorium vond je maar vreemd. Maar je was en bleef de baas; een respectabele oude heer van wie we nooit wisten of je nou echt doof aan het worden was of alleen maar Oost-Indisch doof. Lekker koppig beest.

Wat heb ik gehuild toen we je vrijdag lieten inslapen. Het was een goede beslissing, je werd zieker en zieker, maar wat was het hartverscheurend. Je was nog zo vrolijk en sterk, ondanks dat je longen het bijna begaven. Vlak bij je witte kop zittend zagen we je langzaam wegzakken, eerst in slaap en daarna naar eeuwig dromenland. Eén keer nog heb ik over je fluweelzachte oren gestreken. Dag mooie Beagle.

Zomer 2005

Winter 2010

Ik heb het nooit erg gevonden om een beetje op een houtje te moeten bijten, laat ik dat voorop stellen. De charme van het studentenleven, zullen we maar zeggen. Ik had genoeg om niet weg te hoeven kwijnen op een tochtig zolderkamertje, en ik vond het wel een sport om elke keer precies uit te komen voordat de stufi en freelance-inkomsten weer zeer welkom kwamen aanwaaien.
Maar nu is dat over. Of ik nou wil of niet. De magische datum van 1 november komt dichterbij: de datum waarop ik geen toelage meer krijg. Uit met de pret. Bul al op zak of nog niet (zoals gewoonlijk loopt mijn zorgvuldig uitgekiende planning niet in de pas met de werkelijkheid… ).

Het houdt me de laatste maanden danig bezig. Opgegroeid in een in elk opzicht rijk gezegend gezin heb ik me nooit zorgen hoeven maken over geld. Tot nu. Deze weken leer ik de les dat alleen de zon voor niets opgaat.
Het zal mijn zorgverzekeraar een zorg zijn dat ik mijn incasso’s liever vooruit zou schuiven. Het zal mijn telefoonmaatschappij barsten dat ik een vast termijnbedrag heb, of ik mijn belminuten nu wel of niet opmaak. En dus ratelen de raderen in mijn hoofd al weken rondom een voor hen nieuw onderwerp: fulltime werken. Vacaturesites afspeuren, vrienden en kennissen inschakelen voor het broodnodige netwerken (blegh), cv bijwerken, sollicitatietips lezen… Ik word er stikzenuwachtig van en bovendien erg onrustig.

Dit weekend was ik bij een oud-CHE-klasgenoot die – financieel gezien – wèl zo verstandig was om na het afronden van Journalistiek meteen te gaan werken. Resultaat: een vast contract bij een groot bedrijf, een eigen huisje vlak buiten het centrum van Amersfoort en geen financiële zorgen. We slenterden zaterdag in de zon door het centrum van de stad. Terwijl we samen bij een dubbele pinautomaat stonden, kon zij rustig flappen tappen maar moest ik tot mijn schrik vaststellen dat mijn saldo in rap tempo richting het nulpunt daalde. Het klinkt oppervlakkig, maar mijn hemel, wat benijdde ik haar op dat moment.

Ik ben er ernstig aan toe om mijn leven financieel op orde te hebben. Om ‘s een keer mijn ouders mee uit eten te nemen in plaats van andersom. Om een autootje te kunnen kopen en er 15 minuten over te doen om naar mijn beste vrienden te karren in plaats van 60. Om niet alleen maar tijd te doneren aan mijn kerk, maar ook financieel een steentje bij te kunnen dragen. Dat soort dingen.
Misschien is het ergens wel goed om deze laatste VU-maanden geldzorgen te hebben. Misschien is dit wel net het duwtje dat ik nodig heb om het studentenleven voorgoed vaarwel te kunnen zeggen. Want dat ik daar als een berg tegenop zie, is oud nieuws. Ik ben verknocht aan studeren, studievrienden en studentikoze dagindelingen.

Heb ik er dan, nu puntje bij paaltje komt, spijt van dat ik meteen na Journalistiek nog een studie ben gaan doen? Ab. So. Luut. Niet. Heb je gelezen/gezien wat Rutte 1 gaat doen met de studiefinanciering? Met de collegegelden voor tweede studies? Ik ben op het nippertje ontsnapt aan torenhoge lesgelden en ik heb de goede hoop dat met een voorzichtig aantrekkende arbeidsmarkt mijn hoge opleiding zichzelf zal terugbetalen.
En ach, schijt aan al dat economische geneuzel. Ik wilde dolgraag verder studeren, en ik heb mijn hart gevolgd. Het waren heerlijke jaren met nieuwe kennis, nieuwe vrienden en ontzettend veel mooie momenten. Dat is de winst en gelukkig is die, zoals alle belangrijke dingen in het leven, niet in euro’s uit te drukken.

Als ik bovenstaand verhaal aan mijn buurmeisje vertel, zal ze me waarschijnlijk een stokoud wijf vinden. Geen tv op je kamer? Videobanden? Videotheek?!
Ik kan haar moeilijk ongelijk geven. Als ik tegenwoordig een film wil zien, bezorgt Bol.com binnen een dag de dvd ervan thuis, of, afhankelijk van mijn goeie geweten, haal ik ‘m pijlsnel van het internet af. Nog aanlokkelijker is het om op de fiets te springen, twee minuten de wijk door te rijden en dan te genieten van een avondje film in superieure kwaliteit op de schermen van de Cinemec. En ja, ook daar kijken ze inmiddels vreemd op als ik een poosje mijn gezicht niet laat zien. *grijns* Deze zomer krijgen ze die kans echter niet. Van de week was het raak met The Sorcerer’s Apprentice, de week daarvoor met Shrek 4, dit weekend wordt het Inception en ik ben ook nog benieuwd naar The Last Airbender. Het Cinemec Twitteraccount en YouTubekanaal staan ferm in mijn favorieten, en zodra op woensdag de wekelijkse e-mailnieuwsbrief op de digitale mat ploft, laat ik prompt m’n werk uit m’n handen vallen.

Meestal ga ik af op de trailers en de wekelijkse filmladder, maar soms zit er een film tussen waar ik al maanden van tevoren naar uitkijk.
Een film waar ik al bijna twee jaar naar uitzie, is het derde deel in de Chronicles of Narnia-reeks, The Voyage of the Dawn Treader. Iets minder lang, maar met net zo veel voorpret, kijk ik halsreikend uit naar de ‘dramedy’ Love And Other Drugs en de science-fictionfilm Source Code. En dat is nog maar de topdrie van een lange lijst.
Ik hou van filmvoorpret. De eerste uitgelekte foto’s van de set, na de montage de eerste voorzichtige teasers, dan één of twee trailers, met een beetje geluk een paar achter-de-schermen lekkermakertjes op YouTube… ik hou ervan. Maar het brengt wel het hierboven geschetste probleem met zich mee: hoe weet je nou wanneer je verwachtingen te hooggespannen zijn? Wanneer weet je dat je te veel al van tevoren gezien en gelezen hebt om nog meegezogen te kunnen worden in het verhaal? Ik vind dat een verrekte lastig evenwicht. Avatar en de Pirates-trilogie bliezen me van m’n sokken, maar Alice in Wonderland bijvoorbeeld? Mwah. Ik had er denk ik meer van genoten als alle teasers en trailers niet zo idioot lang van tevoren uitgekomen waren. Des te minder tijd hebben je verwachtingen om te rijzen, nietwaar…

Dus ik weet het niet. Het is balanceren, blijkbaar.
Wat ik wel weet, is dit: ik ga een voorraadje valium voor de winter aanleggen. Want die drie films die ik net noemde, die komen onverwacht achtereenvolgens in december, januari en februari uit. Je mag dus één keer raden waar ik ga overwinteren.

‘franstalige zomerhit met een meisje die door weilanden rend’

‘Een meisje die’? ‘Rend’? Seriously? Zo vind je natuurlijk nooit je antwoord… Zelfs Google heeft nog wel enig gevoel voor spelling. In elk geval meer dan deze bezoeker.

(Ik denk trouwens dat hij/zij Alizees Moi Lolita bedoelde…)

Ik weet het, het klinkt maf: een band hebben met een kleur. Ik weet niet wat het is. Ik weet niet hoe het komt, ik weet niet waar het vandaan komt. Maar de fascinatie met de kleur blauw zit er al heel lang, dusdanig lang dat mijn vrienden me soms in één adem noemen met die kleur – zoals afgelopen weekend gebeurde.
Nog voordat ik op mezelf ging wonen, wist ik: de details in mijn huis worden blauw. Aquablauw, om precies te zien. En warempel, toen ik mijn prachtige huisje kreeg was aquablauw in de mode en kon je je kont niet keren zonder ergens iets in die tint in de winkels te zien liggen.
Inmiddels is het bijna zes jaar later en is mijn huisje – en een aanzienlijk deel van mijn kledingkast en sieradenkist – nog steeds blauw. Van de kussens tot de glazen tot mijn blauwe knuffelbeer Ysco Ysbrandt aan toe, het gaat me nog altijd niet vervelen. En sindskort is er een nieuw blauw element in huis. Ik heb, rarara, een papegaai aangeschaft. Geen echte, maar wel een heel mooie nepperd, zoals vriendin S. het formuleerde. Mijn moeder heeft hem Augustijn Aqua gedoopt, dus je kunt wel raden naar de kleur van zijn veren:

Met Augustijn ging het hetzelfde als met Ys: ik zag ‘m in een winkel, en van laten liggen was gewoon geen sprake. Zijn blauwe kleur schreeuwde me tegemoet: “Ik hoor bij jou in huis!” Wel, tot je dienst dan, geen enkel probleem. *grijns*
Augustijn hangt in de hal, dus ik denk dat ik ‘m tot paleiswacht *kuch* ga opleiden. Mijn broertjelief heeft me in een opwelling beloofd een apparaatje te gaan uitdokteren om aan zijn achterkant te monteren, en dat een loeihard papegaaigeluid moet gaan maken wanneer iemand zich in mijn afwezigheid in huis bevindt. Wat voor betere beveiliging kun je je nou wensen?

…Ik werd op de eerste dag wakker (om half zes ’s ochtends *kreun*) met Mana Mana van de Muppets in mijn hoofd. Dat wilde er de hele dag niet meer uit.
…Je mag dus één keer raden welk liedje ik voor me uit zong tijdens het controleren van de apparatuur voor de openingspresentatie… om vervolgens te ontdekken dat de microfoons al op maximaal volume aan stonden.
…Naast mijn liefde voor het Engels van Britten blijk ik ook een zwak te hebben voor het Engels van Spaanssprekenden. Wat een heerlijk zwaar accent. *grijns*
…Over zware accenten gesproken: Aziaten die Engels spreken?! Onverstaanbaar.
…Ik blijf een hekel houden aan netwerkborrels, maar ik moet wel erkennen dat er in het metaforenwereldje een paar hoogst appetijtelijke mannen rondlopen. Het was dan ook helemaal niet vervelend om de volle aandacht te hebben van een paar diepbruine Britse ogen (maar waar is verdorie z’n visitekaartje gebleven?!).
…Het was apart, maar wel heel leuk, om de gezichten te zien en stemmen te horen van de mensen waar je het hele jaar al boeken en artikelen van leest.
…Het cliché is waar: academici van over de hele aardbol kleden zich notoir slecht en hebben een gevoel voor humor dat schittert door afwezigheid. De volgende quote is echt uitgesproken: “I would like to start my presentation by expressing the hope that it will not be too… abstract. Ha. Ha. Ha.”
…Het ergste is nog wel dat je het geintje in die uitspraak alleen maar kunt begrijpen als je iets van metaforen weet. Wat meteen een ander onderscheidend element van dit gezelschap duidelijk maakt: ze leven, lopen, ádemen metaforen. De titel van de laatste presentatie op vrijdag was: ‘Hoe metaforen de wereld kunnen redden’. Dat zegt wel genoeg hè?

Enfin, het waren drie leuke, leerzame en boeiende dagen. Misschien wel de belangrijkste observatie: ondanks al hun titels en publicaties zijn het maar heel gewone mensen. Niks geen academische supersoort. Ze zijn supernerveus voor hun presentaties, ze komen en masse te laat, ze zetten ego’s en maskers in om hun onzekerheden te verbloemen, als ze publiek zijn bij een workshop blijven ze zo stil als brugklasmuisjes wanneer de presentator een vraag de groep in gooit, en… – wat mij betreft de leukste – ze stonden zich vrijdag in het campuscafé de longen uit het lijf te schreeuwen tijdens Nederland-Brazilië.

‘slecht scriptiegesprek pabo’

Maar gisteren stond ik onverwacht weer eens ouderwets naast een kassaband. Joechee, tijd voor Kassaband Kijken! Alleen was ditmaal ik zelf het subject van het spelletje.
Ik was onderweg naar vrienden toen ik besefte dat ik iets thuis had laten liggen. Iets fundamenteel onmisbaars op zekere dagen van de maand (sorry heren, ik zal het subtiel houden). Shit. Terug naar huis was geen optie. Shitterdeshitshit.
Ik had halverwege tien minuten overstaptijd, en ik wist dat er pal naast het busstation een supermarkt was. Ik moest de gok maar nemen en hopen dat ik het zou redden. Ik spurtte de supermarkt in – naja, spurten: niet op dit soort dagen. Laten we zeggen dat ik de supermarkt in snelwandelde. Versafdeling langs, zuivelafdeling langs, waar is verdorie hier de… Ah. Hebbes. Gris! Maandverband uit het rek. Gris! Broodnodige vrouwenpijnstillers uit het andere rek (wie heeft ooit de naam Feminax verzonnen en bedacht dat dat leuk zou zijn?! ).
Ik sloot aan in de rij die me het kortst leek. Een lange slungel voor me, aan zijn boodschappen te zien een student. Mooi, dat zou vast niet lang duren. De korte kassaband lag evenwel vol, dus ik hield mijn boodschappen nog even in mijn handen. Mijn blik gleed onvermijdelijk over dat o zo in het oog springende rek met dingen die je nooit nodig hebt. Nee, ik heb nog genoeg batterijen. Nee, ik heb al kauwgom bij me. Chocola… Nee, niet doen… Nee, Miek… O, whatever.

Er kwam ruimte op de kassaband vrij en ik kwakte mijn boodschappen op de band. Ik tikte ongeduldig met mijn nagels op de metalen rand, waarop de jongen voor me zich half omdraaide. Zijn blik gleed van mij naar mijn boodschappen, en ik zag hoe hij langzaam zijn wenkbrauwen optrok toen hij opnieuw naar me keek. Ik keek strak terug, maar voelde me langzaam rood worden.
Ik voelde zacht iets tegen mijn arm duwen. “Pardon mevrouw, ik kan mijn flessen hier kwijt als u even die ehm… uw ehm… nou ja, uw boodschappen iets verder vooruitschuift.”
Ik draaide me om en blikte in het gezicht van een oudere heer. Ook hij keek met nauwelijks verholen nieuwsgierigheid van mijn boodschappen naar mij en weer terug. Ik kreeg onderhand het gevoel dat ik niet naakter had kunnen zijn als ik daar in mijn daadwerkelijke blootje had gestaan. Alsof er een grote alarmlamp boven mijn hoofd zweefde: ‘Pas op, is vandaag zeer licht ontvlambaar!’
Eindelijk was het mijn beurt. Een mannelijke kassamedewerker. Ook dat nog. Met een slecht bedwongen grijns haalde hij mijn spullen over de scanner, om me daarna uitgebreid op te nemen terwijl ik mijn pincode intoetste. Nee, ik hoefde geen WK-speeltje en ook geen pinbon. “Nou, fijn weekend hoorrrr,” wenste hij me smalend toe, en ik snelwandelde met een gloeiend gezicht terug naar het busstation.

Zucht. Ik vraag me af wat ik nou eigenlijk het meest genant vond: de vrouwenproducten, de chocola, of de combinatie van beide. Laat ik in elk geval deze boodschap de wereld in slingeren: ja, chocola is ongezond. Ja, het is onzin dat wij vrouwen klagen over onze lijn en toch altijd weer voor de verleiding bezwijken. Maar op sommige dagen van de maand mag het, en daarmee basta. Begrepen?!