Ik heb kennisgemaakt met een voor mij nog nieuw fenomeen: de klantenservice van de NS. En als ik al dacht dat klantenservices vaak bemand worden door tot op het bot verveelde klantenservicemeneren en -mevrouwen, dan is dat bij deze maar weer eens bevestigd.

Bij het inleveren van mijn teerbeminde OV-kaart kreeg ik op het postkantoor een kortingscode om een gratis Voordeelurenabonnement aan te vragen. Kijk, leuk. Komt goed van pas. Dat deed mijn waardering voor de NS een trapje stijgen. Totdat… ik op de site van de NS de zescijferige code intoetste, en er maar ruimte bleek te zijn voor vijf tekens. Uhm… help?

Gelukkig kon ik mij bovenin het scherm wenden tot een blauw icoontje met de tekst ‘Direct online contact’. Online contact, ja, maar dat ‘direct’ mogen ze van mij wel wegstrepen. Het duurt verdikkeme twee volle werkdagen voordat ze contact met je opnemen. Dat zijn dus twee extra retouren Ede-Amsterdam voor het volle pond. Grmpf.
Afijn, zonet opende ik verheugd de mail van de NS Klantenservice. En die luidde als volgt:

Geachte heer/mevrouw – Schrijf maar mevrouw, mijn beste, dat heb ik niet voor niets in het aanhefhokje moeten aanvinken.
Graag beantwoorden wij uw e-mail. – Dat lijkt mij ook, ja. En wij bedienen ons graag van het koninklijk meervoud, zie ik? Mag hoor.
U wilt graag weten hoe u de actiecode kunt invoeren via de aanvraag. – Goh, nee, echt? Ik dacht dat ik u verzocht had om het menu van de stationsrestauratie.
Helaas bent u verkeerd aan het aanvragen. – WTF?!

Ik viel bijna van m’n stoel. Beste klantenservicemeneer, dit ziet u niet goed. Uw bedrijf moet mij de juiste route wijzen op uw site, want als u mij niet de goede kant uitstuurt met uw mooie kortingskaartkortingscodeflyertje, dan ga ik natuurlijk niet bij het juiste invulformulier uitkomen, hè? Dan kan ik wel uw aanwijzingen opvolgen totdat ik net zo blauw-geel zie als de Intercity, maar dan kom ik er natuurlijk niet.

Grrrrrr. En dat heet dan ‘klantgericht werken’. Ik geloof dat ik na mijn studie mijn wetenschappelijke communicatie-inzichten maar eens ga aanbieden bij de NS. *not*

Zeven jaar lang waren we onafscheidelijk. Jij en ik, ik en jij.
Jij liet me nieuwe werelden zien, jij gaf me nieuwe vergezichten. Dankzij jou kon ik overal zorgeloos heen, op wat voor korte termijn ook. Jij gaf me vrijheid.
En ik, ik had je dan ook altijd bij me, ik kon je geen dag missen. Ik genoot ervan dat jij deuren voor me opende waar anderen pas doorheen konden na grif geld te betalen. Ik genoot ervan dat ik dankzij jou altijd die twee minuten langer in bed kon blijven liggen, omdat ik door kon lopen waar anderen eerst in de rij moesten staan.

Nu is het sprookje over. Ik wist het, ik wist dat er een eind zou komen aan die zeven zorgeloze jaren.
Nu ben ik je kwijt, voorgoed. Waarschijnlijk besta je over een paar dagen al niet meer. Ben je woest vernietigd in de catacomben van de IBG, zonder ook maar enig woord van dank. Stiekem hoop ik dat ze je zullen sparen, en dat ze je als aandenken in mijn dossier opnemen.
Ik zal je missen, en niet zo’n klein beetje ook. Ik durf je grif te verzekeren dat het me nog wekenlang gaat overkomen dat ik ’s ochtends al op het perron sta en dan denk ‘O verrek!’. Want ik heb jou niet meer bij me. Niet langer fleur jij de binnenkant van m’n portemonnee op. Vanaf nu zal er een blauwe strippenkaart in zitten en een geel NS-kaartje. Blauw en geel staat best mooi samen, maar toch wil ik jou…

Vaarwel plastic vriendje, met je elk jaar wisselende, sprankelende kleuren. Vaak had ik het idee dat jouw kleur het enige was waar de mensen naar keken. Had ik net zo goed een foto van Bono of Obama erop kunnen plakken in plaats van mijn eigen groene ogen en bruine lokken. Ze hadden alleen maar oog voor jou. En geef ze eens ongelijk… Vaarwel mijn onmisbare OV-jaarkaart.

Ja ik weet, het is een mannending.
Ja ik weet, het is een stelletje bij elkaar geraapte holbewoners.
Ja ik weet, het woord ’subtiel’ komt in hun woordenboek niet voor, laat staan dat ze ook maar een greintje verstand hebben van vrouwen. Beter gezegd: ik heb niet het idee dat ze van ook maar iets anders verstand hebben dan van dingen met een voor-/achter-/vierwielaandrijving.

Toch hou ik van ze. Van de drie mannen van Top Gear. Er is niet één televisieprogramma waar ik zo gierend hard om kan lachen als om dat stel nooit-helemaal-volwassen-geworden-veertigers dat niets liever doet dan elkaar een loer draaien. En dat terwijl ze een geweldige auto onder hun zitvlak hebben, uiteraard.
Seizoen dertien is net afgelopen op Veronica, en wat een pareltjes zaten daar weer in. Mijn persoonlijke favoriet – die uiteraard iets met mannen versus vrouwen te maken heeft:

Jeremy: “The worst thing that you would ever, EVER, have to buy a girl… is a handbag. Right?”
*instemmend geknik van Richard en James*
Jeremy: “Because even if by some miracle you got the right colour, it would be the wrong shape, it wouldn’t have the right number of pockets, it would be last season’s handbag…”
James: “Is there a season for handbags?!”
Richard: “O yes!”
*gelach vanuit het publiek*
James: “So what, at certain times of the year I’m allowed to shoot handbags??”

Wat weet ik me wederom weer te omringen met heerlijke klasgenoten…
Vanmiddag aan de lunch in The Basket, uitpuffend van een datapresentatie bij Interview:

A: “Da’s nog wel een bak werk zeg, voor dat andere werkstuk.”
M: “Mwah… Gaat wel lukken, toch? De literatuur en methode staan al op papier, alleen de resultaten, discussie en inleiding nog. Dat schudden we wel uit onze mouw in een week tijd.”
A: “Ja, jullie twee wel, haha! Jullie zijn de echte schrijvers, ik moet er altijd uren over nadenken.”
L: “Laat mij inderdaad maar schrijven, ja. Ik kan beter schrijven dan presenteren.”
A: “Laat mij juist maar lullen, haha. Dat gaat mij weer beter af.”
M: “Wat zijn we weer een goed team, dames. De een kan lullen, de ander kan schrijven, en nummer drie kan allebei een beetje. Goed geregeld!”

Het is weer eens begin oktober, dus dat betekent: omschakeluuuh!
Ieder jaar is het hetzelfde liedje, en ik kan er maar niet aan wennen: het intreden van het najaar. Koppig blijf ik mijn zomerjas dragen en vertik ik het om ‘m voor een halfjaar op te bergen. M’n zomerjurkjes en slippers wil ik pas achterin de kast stoppen als de ijspegels aan de balustrade hangen. Ik moet en zal de zomer in m’n bol houden, kan me niet schelen al wordt de wereld om me heen langzaam herfstrood. Ik sta in de negeerstand. Pluh.

Jaja.
Dat hou ik ook altijd errug lang vol, met mijn ijzeren wilskracht. *kuch* Wanneer de septemberse nazomerzon mijn wangen streelt is het heel makkelijk om jezelf zo’n bevel op te leggen, maar o wee als oktober eenmaal zijn intrede doet…
En dus zijn het deze dagen helaas weer de dagen van vele eerste keren.
De eerste keer sinds maanden dat de verwarming aangaat: check!
De eerste keer dat ik in bed koude voeten krijg en de volgende avond m’n pittenzak tevoorschijn haal: check!
De eerste keer dat ik mijn zomerjas verruil voor herfstjack en sjaal: check!
De eerste keer dat ik denk ‘Hmm, ik kan die paraplu nu wel standaard in m’n tas laten zitten’: check!
De eerste keer ’s ochtends op moeten staan terwijl het buiten nog donker is: check!

Oh blegh. En nu begint het pas, de kortste dag ligt nog twee maanden weg… Ik hou niet van de winter. Ik weet dat het nodig is voor de blaadjes en de plantjes en de boompjes enzo, maar wat mij betreft mag het het hele jaar door 25 graden en zonovergoten zijn – behalve dan een flinke berg sneeuw met Kerst.

Gelukkig staat er wel tegenover dat we over een maand of zes opnieuw zo’n riedel aan eerste keren krijgen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Eerste keer zonder jas, eerste keer in de lentezon in slaap soezen op m’n balkon, de eerste terrasjes weer, de eerste voorzichtige sproetjes op m’n neus… Ah, ik krijg het er al warm van.

Eigenlijk moet ik momenteel hard aan het werk zijn. Eigenlijk mag mijn weekend niet echt weekend heten, maar lijkt het meer op een verlenging van de werkweek. De deadlines voor na het weekend hijgen alweer in m’n nek.

Maar ik krijg geen zinnig wetenschappelijk woord op papier vandaag. Ik ben volledig afgeleid. Zit alleen maar in zwijmelstemming achter m’n laptopje. Kin op m’n handen rustend, ogen halfdicht en het enige wat ik om de drieënhalve minuut doe is opnieuw op ‘play’ drukken.

Die stem. Die mimiek. Die ogen. Die emotie. Ik weet weer helemaal waarom ik ooit zo obsessief verslaafd was aan David. Het hardwerkende VU-leven heeft me grotendeels weggetrokken uit het fanwereldje rondom zijn muziek, maar nu ik een voorproefje van het nieuwe album gehoord heb, gaat de buitenwereld weer even op zwart en kan ik alleen maar met elke vezel in m’n lijf genieten van zijn talent.

Ergens konden we het al heel lang hebben zien aankomen. Toch kwam het vanmiddag onverwacht.
Het viertal is niet meer compleet. Ze staan twee aan twee in de fotolijst op m’n boekenplank, maar van de zestien trippelende hondenpootjes zijn er nu nog twaalf over. En ik heb je niet eens meer een laatste keer kunnen knuffelen, zo snel ging het mis.

Dag mooi moedertje, dat vier prachtige pups ter wereld bracht.
Dag schooiertje. Ik moest altijd op m’n vingers passen als ik je wat lekkers gaf.
Dag speelkameraadje. Nu zal Gentle in d’r uppie achter de bal aan moeten razen.

Dag lieve, eigenwijze, speelse Beagle.
Dag lieve Alice.

Het is een heerlijk zonnige nazomerdag. Ik neem de afslag Ede op de A12 en knar in een rustig tempo richting mijn huisje. Paps en mams hebben het weekend uitgekozen voor een paar dagen weg, dus Miepje Miek mag op het span eigenwijze viervoeters passen. Even nog langs huis om m’n laptop, toiletspullen en kleren op te halen, en ik ben good to go.

Vlak na de snelwegafrit hoor ik een bekend intro op de radio. Joehoe, mijn favoriete Borsato-plaat! De radio gaat meteen op vol volume en ik blèr uit volle borst mee. Niet dat ik nou een echte Borsato-fan ben (al vind ik het verschrikkelijk hoe het de man financieel gaat momenteel ), maar ik heb sinds een paar jaar iets met zijn nummer Vrij Zijn. Sinds een paar jaar wil zeggen: sinds een jaar of drie, om precies te zijn sinds de periode waarin ik vreselijk twijfelde aan mijn toenmalige relatie. Wel trouwen, niet trouwen? Wel nog geloven in een toekomst samen, of er toch niets meer in zien? Mijn hang naar vrijheid was uiteindelijk een van de redenen waardoor het misliep, en toen ik in die tijd Vrij Zijn een keer op de radio langs hoorde komen, werd dat spontaan een van mijn lijfliederen.

Vrij zijn,
ze wil alleen maar vrij zijn,
onbezorgd en vrij zijn.
Liefde,
liefde komt ooit,
als ze niet meer vrij wil zijn.

Terwijl het nazomerzonnetje mijn huid koestert en ik geniet van het koele briesje dat door de open ramen heen komt waaien, rem ik af voor het laatste stoplicht. Nog steeds volop meeblèrend met Marco kijk ik om me heen naar de auto’s voor en naast me. Mijn blik glijdt over de voornamelijk Duitse en Japanse heilige koeien, maar dan meen ik in een flits het profiel van een bekend gezicht te zien.
Ik kijk nog eens en knijp mijn ogen tot spleetjes. Daar, op een van de banen naast me, voor het stoplicht naar rechtsaf. Zie ik het nou goed?
Het is – voor zover ik weet – niet zijn auto. Hij woont ook – voor zover ik weet – niet in de buurt. Is hij het wel? Ik weet het zo goed als zeker. Maar wat doet hij dan op dit tijdstip hier?
Voordat ik zijn blik kan onderscheppen springt mijn stoplicht op groen en moet ik verder. Puzzelend rij ik mijn wijk in, de ene rotonde na de andere. Marco staat nog steeds op volume maximaal.

Eenmaal thuis vinden mijn handen op de automatische piloot hun weg, terwijl mijn gedachten nog bij het stoplicht zijn.
Wat apart. Je hebt iemand drie jaar niet gezien, en toch weten je hersens direct de link weer te leggen tussen een profieltje in de verte en een persoon. En dan net terwijl dát nummer op de radio is. Als dat geen toeval met een hoofdletter T is…
Langzaam verschijnt er een grijns op mijn gezicht. Het is drie jaar geleden, en van al die tussenliggende dagen is er niet één waarop ik getwijfeld heb aan de belangrijke beslissing van toen. Ik kijk terug en zie dat ik exact datgene heb kunnen doen wat ik wilde doen. Vrij zijn. Verder studeren. Mijn eigen weg vinden. Ontdekken wie ik zelf ben, gewoon alleen ik in plaats van altijd de-helft-van-een-stel.
Het is goed voor me geweest. En nog iedere dag kan ik Vrij Zijn naar hartenlust meezingen.

Ik moet ‘t hem nageven: Mr. Tangconstructie is beduidend beter met een kleine groep studenten dan voor een propvolle collegezaal. Eerlijk is eerlijk. Wel spreekt hij nog steeds in wonderlijke uitingen, maar ik kan hem dit jaar een stuk beter lij’en dan vorig jaar.
Maar een simpele rekensom… dat is onze nieuwe hoofddocent een brug te ver.

“Voor volgende week wil ik dat jullie per groepje een literatuurpresentatie houden.”
“Hoeveel artikelen moeten dat ongeveer zijn, meneer?”
“Ga maar uit van vijftig.”
Een kleine dertig hoofden schoten met een ruk omhoog.
“Vijftig?!?!”
“Ja zeg, we hebben nog meer vakken, hoor.”
“In één week tijd? Dat redden we nooit!”

Hoe hartgrondig we ook mopperden, Mr. Tangconstructie hield voet bij stuk en wilde het niet omlaag schroeven naar een wat haalbaarder aantal (vijf ofzo *grijns*). En zodoende zit ik nu achter m’n bureautje, redelijk met de handen in het haar.
Lieve Mr. Tangconstructie, mag ik u even voorrekenen?
1) Voor het bestuderen van één pagina uit een Engelstalig researchartikel staat vijf minuten, zo luidt de norm.
2) Een gemiddeld onderzoeksartikel bestaat op z’n minst uit vijftien pagina’s, vaker nog een veelvoud daarvan.
3) 5 minuten x 15 pagina’s x 50 stuks = 3.750 minuten.
4) 3.750 minuten staat gelijk aan 156,25 uren, wat weer gelijkstaat aan 3,9 volledige werkweken.
Legt u mij nou eens uit: denkt u echt dat we het met drie man per groepje gaan klaarspelen om 3,9 werkweken in zeven dagen te proppen? Nog los van onze andere vakken en – dat het nog bestaat mag een wonder heten – onze levens búiten de schoolmuren?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zoektocht naar die artikelen… Grmpf.

De oogst van één week masterjaar:
- Een 8,5 voor m’n PNM-website. *o yeah!*
- Twee Cinnamon Sunsets die geen Cinnamon Sunset meer mogen heten.
- Een stapel readers die in een verontrustend hoog tempo aangroeit.
- Twee abstracts geschreven voor Metaphor, 22 to go.
- Drie werkstukken in het vooruitzicht.
- Eén onderzoeksvoorstel klaar, één in wording.
- Minimaal vier literatuurpresentaties op komst.
- Een agenda vol met to-do-lijstjes. Per dag, welteverstaan.
- Ik loop NU AL achter met m’n leeswerk.

De oogst van de zaterdag na de eerste week masterjaar:
- Ettelijke euro’s armer.
- Twee paar schoenen rijker.

Wat is dat toch met vrouwen, dat niets zo goed helpt om even stoom af te blazen als winkelen? *grijns*