|I{•——» Mieke «——•}I|

Groen, rood, blauw. Welke kleur van de regenboog je ook wilt zien, ze zijn deze dagen op hun allerfelst aanwezig in en rond de gebouwen van de VU. Overal lopen mensen in felgekleurde polo’s of t-shirts en met dito foldertjes. Voor een nieuweling als ik is dat even vreemd opkijken; wat doet al dat kleurigs hier?!
Het blijken de jaarlijkse verkiezingen voor de facultaire studentenraden te zijn. En mijn hemel, wat zijn ze fanatiek. Je komt nog maar net de hoofdingang binnengelopen en er komt al een muur aan flyers, posters en studentraadsleden op je af om je gunsten te winnen. En allemaal beloven ze heel veel moois: meer printers, sneller je cijfers terug, enzovoorts.

Hoe gelikt het ook allemaal in mekaar mag zitten, gelukkig had ik vanmorgen een goede reden om al dat moois snel af te wimpelen: college. Maar na het college hadden ze me beet. Ik zat bij de computerwerkplekken op de 9e toen er in mijn ooghoeken twee meisjes verschenen in het rood. De één met een stapeltje rode folders, de ander met een rood dienblad met daarop rode plastic bekertjes met rode ranja.

“Hoi! Mag ik je wat vragen?”
“Als het niet te lang duurt, jawel hoor.”
“Heb je al gestemd?”
“Nee, nog niet.”
“Oh, nou, in dat geval wil ik je dit foldertje even geven. En als je naar de site van de VU surft, kun je daar binnen twee minuten je stem uitbrengen.”
“Eh… oke. Moet dat nu of het mag ook later?”
“Oh dat maakt niks uit. Áls je maar stemt. Maakt niet uit waarop.”
“Maakt niet uit waarop? Geintje toch, zeker?”
“Nee hoor. De Letterenfaculteit is een van de faculteiten waar het minst gestemd wordt, dus we willen dat eens flink opkrikken.”
“Dus je wilt dat ik ga stemmen voor het stemmen? Niet vanwege de inhoud?”
“Ehm… nou, eh… ja, eigenlijk wel. Je kunt ook wel gericht gaan kijken natuurlijk, maar dan ben je wel langer dan twee minuten bezig, haha. Maarre, we zullen je niet langer ophouden. Hier heb je een glaasje ranja voor de moeite, en stemmen hè!”
En weg waren ze.

Hmmz. Iets zegt me dat ook dit jaar vanuit Letteren niet zo heel veel stemmen gaan komen…

Een nieuw blok brengt altijd het genoegen met zich mee van het verzinnen van bijnamen voor onze nieuwe docenten. We moeten immers wel over ze kunnen bloggen zonder dat onze werkstuk- en tentamencijfers direct gevaar lopen. Dus na de Kwelgeest, Flipse Nulhypothese en Mr. Tangconstructie stel ik jullie met veel genoegen voor aan onze nieuwste aanwinsten…

Deze week hebben we voor het eerst een vrouwelijke docent van een bijnaam voorzien. Niet omdat we seksistisch zijn, maar omdat er nou eenmaal over onze mannelijke docenten veel meer te klagen (en dus te bloggen) viel het afgelopen half jaar. Foute kleding, foute uitspraken… dat sluipt er bij mannen blijkbaar sneller in dan bij vrouwen. *innocent smile*
Maar, mannen, troost u: vanaf vandaag voegt zich een vrouw in uw gelederen. Op basis van onze ‘fijne’ ervaringen tot nu toe hebben we haar De Muts gedoopt.

De Muts heeft een doctor-titel voor haar naam staan, maar we hebben onze twijfels over waar ze die vandaan getoverd heeft. Niet uit de Hoge Hoed der Communicatieve Vaardigheden in ieder geval. De Muts is namelijk erg… tsja, mutsig. En sloom. Zo sloom, dat ze er anderhalve week over doet om een antwoordje te produceren op een simpele vraag per mail. Het zou haar een halve minuut gekost hebben om het eenregelige ‘Sorry meiden, ik kan jullie daar nu nog geen duidelijkheid over geven’ te tikken, maar dat was blijkbaar te veel gevraagd. Anderhalve week lang bleef het stil. Daarna kregen we een kort antwoord dat zo bot was dat we er steil van achterover sloegen, en vervolgens duurde het nóg een week voordat we eindelijk wisten in welk werkcollege we ingedeeld waren. Nog geen 24 uur voordat we dat college hadden, welteverstaan. En dus mocht Miepje Miek schoorvoetend in de telefoon klimmen om haar chef te vragen of ze de volgende dag haar werktijden kon verzetten. Zucht. De Muts heeft blijkbaar, zoals klasgenoot C het treffend zei, geen flauw benul dat er ook nog mensen zijn met werk en een sociaal leven.

Onze andere nieuwe docent is het compleet tegenovergestelde van De Muts.
“Ik heb voor dit college maar drie kwartier in laten roosteren in plaats van de standaard anderhalf uur, dat leek me wel genoeg,” luidde zijn inleiding (yup, deze is wel een kerel ). En het bleek ook genoeg, want allememaggies wat praat die kerel snel!! Ongelooflijk in wat voor tempo de woorden zijn mond uitrollen. Mr. Fast Forward spreekt met een snelheid waar menig roddeltante jaloers op zou zijn en die je met geen mogelijkheid kunt bijbenen met aantekeningen maken. We hebben halverwege de pennen er maar bij neergelegd, ons diep, diep verwonderend over zijn onophoudelijke woordenstroom. En die is niet de eerste de beste. Zinnen met vierendertig bijzinnen, terugverwijzingen en (wel ja) tangconstructies gaan hem met gemak af. Ook blijkt hij er een ster in te zijn zichzelf in een zin meerdere malen tegen te spreken, dat al pratend te ontdekken en dan nóg maar een bijzin aan zijn toch al niet korte zin te plakken om zichzelf nog even te corrigeren (een beetje een zin dus zoals deze, en dan uitgesproken met ruimteraket-snelheid *grijns*). Dat hij er zelf nog uitkomt mag een wonder heten. “Je zult maar met zo’n kerel getrouwd zijn!” siste ik op zeker moment tegen L. “Daar is geen speld tussen te krijgen!”

Lang verhaal kort: het gaat vast weer een enerverend blok worden. Het laatste van het jaar al… wat gaat het snel. En wat hebben we nog veel werk te verzetten voordat het 1 juli is.
Maar nu eerst: op naar Barcelona!