|I{•——» Mieke «——•}I|

Je kunt er niet omheen: 2009 is het jaar van Darwin. In een boekhandel kun je je kont niet keren of je komt wel iets over hem tegen, idemdito voor tv en internet.
Maar wat veel mensen niet weten is dat in 2009 nóg een historische uitblinker centraal staat: Calvijn.

De ontdekker van de evolutietheorie en een theoloog uit de tijd van de Reformatie; hoe groot wil je het contrast hebben?
Zowel Darwin als Calvijn hebben hun sporen achtergelaten in onze cultuur, en niet zo’n klein beetje ook. Maar waar de één onophoudelijk in het spotlicht staat, weten veel mensen van de ander niet eens dat 2009 ook zíjn jaar is. Blijkbaar durven veel media en auteurs hun handen niet aan Calvijn te branden, want oh, dat valt zo gevoelig in superseculier Nederland. Voor je het weet wordt je verketterd tot achterlijke gladiool met een IQ van min veertig.

Tot zover kan ik het nog volgen. Blij word ik er niet van, maar het schijnt in dit land nou eenmaal normaal te worden dat je de kwalificatie ‘idioot’ krijgt als je je diepgaand met religie bezighoudt.
Nu krijgt het verhaal echter een bizarre wending. Een groep christelijke organisaties heeft deze week de huis-aan-huisfolder Evolutie Of Schepping? verspreid. Een actie die er mag zijn, geborgen in de vrijheid van drukpers en de vrijheid van godsdienst. Maar wat gebeurt er? Binnen no time verzamelt een stel weblogs zich in een tegenactie: TerugNaarJeMaker.nl, een site waarop de folder op een wel heel kinderachtige, subjectieve manier wordt afgekraakt. Het document wordt direct weggezet als een ‘eenzijdige folder’ en een visie die ‘opgedrongen’ wordt door een stel ‘fanaten’. Ja hoor, lekker… En dan nog durven zeggen dat de andere partij degene is die indoctrineert.

Het licht ging bij mij echt uit toen ik las dat de initiatiefnemer van Evolutie Of Schepping? met de dood bedreigd is en bedolven wordt onder agressieve mails en telefoontjes.
Mooi, klein, waterig en o zo intolerant Nederland: waar slaat dit op?! Sinds wanneer staat er de virtuele doodstraf op om voor je geloof uit te komen? Als je niet uit de voeten kunt met een land waarin vrijheid van godsdienst als grondrecht geldt, verdwijn dan alsjeblieft naar een minder ruimdenkend stukje aarde. Iran ofzo.

Ik zou me ervan af kunnen maken met een arrogant “Logisch dat ze zo doen. Iets wat je niet kunt of wilt begrijpen kun je maar het best zwart maken, dan hoef je er niet meer over na te denken.” Ik zou terug kunnen gaan schelden op die seculiere fanatici, met hun bijster intelligente namen als ReteCool en Flabber. Met hun al net zo bijster intelligente reaguurders, die volgens de weblogs veelal hoogopgeleide mannen zijn maar uit hun laag-bij-de-grondse reacties iets heel anders laten zien. Ik zou de bal heel flauw terug kunnen kaatsen: waarom zijn wíj mensen die niet na kunnen denken, terwijl júllie vaak te schijterig zijn om verder te kijken dan dat wat je uit je schoolboekjes weet?
Maar ik weiger me te verlagen tot dat niveau. Wel wil ik mijn eigen weblog gebruiken om dit te zeggen: wie zonder meer aanneemt dat de evolutietheorie de waarheid is, is niets meer dan een dom kuddedier. Datgene waar christenen vaak mee geassocieerd worden in dit land – naïef, niet kritisch, tunnelvisie – geldt net zo hard voor een ieder die blèrt dat de evolutietheorie het ware scenario is, en die andere mogelijkheden genadeloos afkraakt.

Ik zou je uit willen dagen: durf eens uit die kudde te stappen. Zet je oogkleppen eens af en durf ’s weg te zappen van de mainstream.
Ga eens wat lezen in hedendaags universitair onderzoek, en ontdek dat steeds meer wetenschappers openlijk twijfelen aan de evolutieleer. Sterker nog: meer en meer blijkt dat evolutie niet kan verklaren waarom ons zonnestelsel eruit ziet zoals het eruit ziet.
Houd eens een paar weken Discovery Channel en National Geographic in de gaten, en je zult zien hoeveel (archeologische) vondsten er gedaan zijn die de Bijbelverhalen ondersteunen. Heb je bijvoorbeeld ooit een link kunnen leggen tussen de zondvloed en hoe dinosauriërs konden overleven met ieniemienie-neusgaten?
Kijk met andere ogen om je heen. Geloof je echt dat alles wat op deze wereld bestaat ooit zomaar, toevallig en zonder reden ontstaan is? Uit een of andere megagrote energieknal, terwijl energie uit zichzelf niks kan en je aan energie pas iets hebt als het in een levend wezen zit?
Pak de Bijbel zelf er eens bij, en kom tot de ontdekking dat een boek van duizenden jaren oud een schat aan wetenschappelijke kennis bevat, opgetekend eeuwen voordat onze moderne technieken het konden aantonen.

Als je met andere ogen durft te kijken, zul je ontdekken dat het christendom nog altijd buitengewoon actueel is, en dat veel christenen niet alles als zoete koek slikken en juist kritisch naar de Bijbel kijken. Voor hen, mezelf incluis, is christen-zijn exact het tegenovergestelde van het vooroordeel: het verruimt je denken, het maakt je een mooier en beter mens en het tilt je leven naar een hoger plan, in plaats van iets dat toevallig ooit een keer begonnen is en ooit een keer op zal houden.
Dat is ook wat het met jou kan doen. Als je durft, tenminste.

“Miek, heb je eigenlijk alweer een vriend?”
Die vraag overviel me een beetje. Niet vanwege de inhoud ervan, maar omdat het mijn, zeg maar, voormalige schoonzus was die de vraag vanuit het niets stelde.
Dat was zondag, en het is niet de eerste keer dat ik merk dat wat op zondag langskomt een stempel drukt op de rest van de week. Een paar dagen later belandde ik met een vriendin in een leuk gesprek over relaties. Over mannen en hun soms maar-niet-volwassen-willen-worden, over frustraties en miscommunicatie, en over wel matchen en niet matchen. Liefde is mooi, maar is tegelijkertijd zo makkelijk nog niet…

Door die beide momenten raakte ik een beetje in een peinsstemming. Op een positieve manier dan, begrijp me niet verkeerd.
Stel nu… Stel, hè. Onderschat de hypothetische betekenis van dat woordje niet. Stel nu, dat er in je leven twee mannen zijn. Beiden ken je nog niet zo heel lang en met beiden kun je het goed vinden. Maar daar houden de overeenkomsten wel zo’n beetje op.
Jij en nummer één zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen, maar ondanks dat is er in korte tijd een enorme aantrekkingskracht gegroeid. Ook al is het niet met zoveel woorden gezegd, je weet het van elkaar. Je ziet het in de blikken, je proeft het in de geintjes, en je herkent onmiddellijk het shit-shit-shit-ik-weet-niet-wat-ik-aan-moet-trekken-syndroom zodra je hem weer gaat zien. Er is een fysieke klik, er is humor, er is spanning. En toch weet je dat het, in ieder geval voor nu, een ticket to disaster is als je het zover laat komen dat je echt verliefd wordt. Voor wat je nu van hem kent, lijken de verschillen wel heel erg groot.
Dan is er nummer twee. Iemand met wie je je intellect deelt en met wie je lange bomen op kunt zetten over de onderwerpen die je wezenlijk boeien. Je hebt gespreksstof genoeg en steekt in zijn gezelschap altijd wel iets nieuws op. Bovendien heb je een vermoeden dat hij met meer dan vriendschappelijke interesse naar je kijkt. Kortom: match! Of toch niet? Want hoe sympathiek je hem ook vindt en hoeveel raakvlakken je ook hebt, hij geeft je bij lange na niet de kriebels en bibberknieën die je ervaart bij nummer één.

Fictief of niet: mag je in zo’n geval wensen dat je de twee mannen in een mixer zou kunnen stoppen om er één geweldig leuke, intelligente, boeiende kerel uit tevoorschijn te laten komen? Kan dat ethisch door de beugel? Of is dit weer een gril uit het Utopia der Veeleisende Vrouwen en moet je maar eens leren accepteren dat de wereld geen perfectie kent?